Słodkowodne przysmaki w polskich smażalniach

Lato, wakacje, grille, zapach rozgrzanego oleju i śródlądowe smażalnie. Gdzieś nad jeziorami, rzekami to już stały element naszego wakacyjnego krajobrazu. Niestety, smażalnie oferują najczęściej ryby mrożone, łowione w oceanach na drugim końcu świata. A przecież w polskich jeziorach i rzekach mamy wspaniałe gatunki ryb, które są zdecydowanie zdrowsze i smaczniejsze od pangi czy kerguleny.

Sielawa, rarytas z głębi wód

To ryba, którą można śmiało nazwać kulinarnym symbolem czystych, polskich wód. Należy do rodziny łososiowatych. Raczej mała – od 30 do 40 cm długości i maksymalnie do 1 kilograma wagi. Żyje w wodach doskonale natlenionych, zimnych i głębokich. Sielawa ma mięso delikatne z naturalnym maślanym posmakiem, kruche. Smaży się ją na głębokim oleju lub maśle. Zwykle podawana jest w całości, a mniejsze sztuki można jeść wręcz w całości. Legenda o Królu Sielaw wskazuje, że była i jest to ryba ceniona i godna uwagi. Warto jej szukać na wakacyjnych szlakach.

Sandacz i okoń. Nocni drapieżcy

Sandacz to spora ryba – waży od 10 do 15 kg i mierzy od 100 do 130 cm. Jest to ryba drapieżna, polująca nocą. Ma mięso białe, zwarte i pozbawione ości. Delikatne w smaku. Ryba ta w dawnej Polsce cieszyła się wielkim uznaniem. Standardowe danie, czyli ryba po polsku, w dużej mierze robiona była z sandacza. Ryba gotowana na parze lub w warzywnym wywarze podawana była z maślanym sosem, który nalewano ze specjalnej sosjerki, i pokruszonymi jajkami na twardo. Na szlacheckich stołach sandacza podawanego w ten sposób nigdy nie brakowało, a do jego eleganckiego spożywania służyły specjalne sztućce do ryb. Jest to ryba chętnie hodowana w stawach, jest też bardzo doceniana przez wędkarzy.

Drugim podwodnym rozbójnikiem jest okoń. Jest mniejszy od sandacza – ważyć może do 4,8 kg i mierzyć do 60 cm. Przez wiele osób traktowany jako ryba pospolita, jednak odpowiednio przyrządzony potrafi zadziwić wielu smakoszy. Chude, jędrne mięso o umiarkowanej ilości ości łatwych do wyczucia, lekko słodkawe, znajdzie uznanie wśród miłośników dań rybnych. Okoń ma dość grubą skórę. Przygotowanie dobrego dania z okonia wymaga od kucharza kunsztu i pewnego doświadczenia w pracy z rybami. Jeśli na takiego trafimy, polecajmy innym, bo dobrze przyrządzony okoń jest zdecydowanie lepszy od morskich odpowiedników.

Lin. Ulubiona ryba Jana III Sobieskiego

Polecamy

-12%

Skottsberg

Patelnia grillowa żeliwna 24 cm

254,31 zł 289,00 zł

Najniższa cena z 30 dni 241,89 zł

Jest to ryba z rodziny karpiowatych. Osiąga wymiar do 70 cm i wagę do 7,5 kilograma, choć wartości przeciętne są o połowę mniejsze. Lubi płytkie jeziora i stawy z bujną roślinnością. Żeruje przy dnie, odżywiając się skorupiakami, resztkami roślin, planktonem. Wiele osób twierdzi, że lin ma mulisty, błotny smak. Nie jest to efekt diety tej ryby, lecz złego przechowywania po połowie. W ludowych wierzeniach lin nazywany był rybim doktorem. Jego ciało pokrywa śluz, który ma własności bakteriobójcze.

Wielkim admiratorem linów był Jan III Sobieski. Jak wspominają zapiski i pamiętniki z tego okresu, król w czasie letnich pobytów na prowincji regularnie jadał lina w śmietanie. Soczyste, lekko różowe mięso ryby idealnie komponuje się z kwaśną, wiejską śmietaną i koperkiem. Serwowane na tradycyjnym, porcelanowym talerzu na upał było doskonałe. Danie to przetrwało do dziś w Wielkopolsce i na Kaszubach.

Węgorz. Nocny wędrowiec

Tajemnicza ryba, wędrująca na tarło do Morza Sargassowego. Wyglądem przypominająca węża, osiąga rozmiary nawet do 2 m i 9 kg wagi. Takie wymiary osiągają tylko samice. Samce węgorzy (tzw. sznurówki) to zaledwie 60 cm długości i 0,35 kg wagi. Węgorze to ryby długowieczne. Samo dotarcie do Morza Sargassowego to w przypadku europejskich węgorzy od 1,5 roku do 2 lat. Proces dojrzewania jest też długi – węgorze żyją średnio od 10 do 20 lat. Po dotarciu na miejsce tarła, wycieńczone giną w wodach Atlantyku. Krew węgorzy jest trująca, jednak traci swoje właściwości w temperaturze 58°C.

Smażone dzwonko węgorza to prawdziwy rarytas. Mięso tej ryby jest bardzo tłuste, a wiadomo, że tłuszcz jest nośnikiem smaku. Maślany smak, delikatność i rozpływające się w ustach kawałki ryby to jest coś, czego się nie zapomina. W wielu smażalniach, szczególnie tam, gdzie jest duży ruch turystyczny, obok smażonego węgorza często dostaniemy węgorza wędzonego. Jeśli wędzarnia znała się na swojej pracy i ryba była wędzona na drewnie olchowym lub owocowym, to możemy ją brać w ciemno.

Będąc na turystycznym szlaku, wybierając się do smażalni, pomińmy nudne oferty mrożonych ryb morskich. Te dostaniemy w każdym sklepie. Warto poznawać, jak smakują nasze ryby z polskich jezior i rzek. Może będzie to podróż nie tylko turystyczna, ale i kulinarna?